W obróbce strumieniowo-ściernej chropowatość powierzchni obrabianego przedmiotu niekoniecznie jest tym lepsza, im jest większa; raczej powinna być kontrolowana w rozsądnym zakresie.
1. Zalety zgrubienia powierzchni
Po obróbce strumieniowo-ściernej powierzchnia metalu staje się bardziej szorstka, znacznie zwiększając swoją powierzchnię, a tym samym mnożąc przyciąganie między powłoką a powierzchnią metalu. Jednocześnie szorstka powierzchnia zapewnia odpowiednią morfologię dla przyczepności powłoki i wzmacnia zazębianie mechaniczne; jest to bardzo korzystne dla poprawy przyczepności powłoki.
![]()
2. Negatywne skutki nadmiernie wysokiej chropowatości powierzchni
Jeśli powierzchnia obrabianego przedmiotu jest nadmiernie szorstka, mogą wystąpić następujące potencjalne zagrożenia:
- Niewystarczająca grubość powłoki: Przy tej samej ilości nałożonej powłoki, nadmiernie szorstka powierzchnia może skutkować mniejszą grubością powłoki. Dotyczy to szczególnie wierzchołków fal: powłoka często nie jest w stanie w pełni pokryć podłoża w tych miejscach, co czyni je bardziej podatnymi na przedwczesne uszkodzenia.
- Pęcherze i odwarstwienie powłoki: Nadmiernie wysoka chropowatość powierzchni może spowodować uwięzienie powietrza w dolinach powierzchni podczas nakładania powłoki, tworząc pęcherze, co z kolei prowadzi do przedwczesnego pękania i odwarstwienia powłoki.
- Zwiększone zużycie materiału: Aby wypełnić nadmiernie głębokie wzory kotwiczące, często potrzeba więcej materiału powłokowego; dlatego nadmierna chropowatość powierzchni prowadzi do zwiększonego zużycia materiału powłokowego podczas procesu aplikacji.
3. Naukowe standardy kontroli chropowatości
Aby zrównoważyć przyczepność i jakość powłoki, maksymalna chropowatość generalnie nie powinna przekraczać 1/3 całkowitej grubości suchej warstwy powłoki. Należy podkreślić, że 1/3 jest wartością empiryczną; nie oznacza to, że im bliżej tej wartości, tym lepiej. Rzeczywista kontrola powinna być określana kompleksowo, biorąc pod uwagę rodzaj powłoki, środowisko korozyjne, normy projektowe i inne czynniki. W praktyce chropowatość powierzchni obrabianego przedmiotu można precyzyjnie kontrolować, wybierając materiały ścierne o różnej wielkości i kształcie ziaren (na przykład, grube cząstki korundu mogą zwiększyć chropowatość, podczas gdy drobny piasek kwarcowy może ją zmniejszyć) oraz dostosowując ciśnienie śrutowania.

